Malu Pasman: Amsterdamse spin in landelijk web

Er was enige verwarring over de ‘hekkensluiter’, maar hier is ze dan: Malu Pasman (23). De bestuurder (zoals ze zichzelf omschrijft) heeft een sterk ontwikkelde passie voor de organisatiestructuur en organisatorische congressen. Haar reactie over het afgelopen congres is stellig: ‘Het was een fantastische bijeenkomst, van mij mogen er veel meer zijn per jaar!’ De DEMO-redactie schreef het verhaal van op Malu op, daags voor het congres.

Malu Pasman

Malu werd geboren in een uiterst linkse omgeving. In de volkswijk Laakkwartier te Den Haag groeide ze op met ouders met een CPN/SP achtergrond. Vooral de moeder van Malu kan het maar slecht verkroppen dat Malu een progressief liberale wind door het gezin laat waaien. Malu’s vader is constructiever. ‘Hij stemt PvdA, en praat de laatste tijd trots over mijn prestaties bij de D66’, vertelt ze lachend. ‘Hij komt er wel!’

‘In Heerhugowaard zijn de mensen echt bekrompen!’

Na zeven jaar verhuisde het gezin Pasman naar het Noord-Hollandse Heerhugowaard. Voor Malu betekende dit een rigoreuze cultuur-clash. De stille omgeving en de ons-kent-ons cultuur maakte dat het haar in eerste instantie veel moeite kostte om te aarden. Op de middelbare school werd er alleen maar Nederlandstalige muziek gedraaid en daarbij was de kwantiteit van bier het voornaamste gespreksonderwerp. ‘En ow jezus’, slaakt ze een diepe zicht. ‘Een verschrikkelijk niet-tolerante cultuur.’ Homo’s en buitenlanders moesten het voornamelijk ontgelden. ‘En dat terwijl die groepen amper vertegenwoordigd waren! Het was echt bekrompen daar.’

‘Soms vertel ik te bizarre lustrum-plannen niet in bijzijn van Stefan, die gek voert ze nog uit ook!’

Gelukkig waren er meer randstedelingen die met Malu een groepje konden vormen. ‘Ondanks de heersende cultuur ben ik wel fijn opgegroeid. Oók daar in Heerhugowaard’,  vertelt ze. Na afloop van de middelbare school deed ze een uitwisselingsjaar in Engeland. Daar deed ze het vijfde jaar van de middelbare over, maar dan in de Engelse context. Aan de overkant ontdekte ze ook haar interesse in media en marketing, dat ze bij terugkomst omzette in de universitaire opleiding communicatiewetenschappen in Amsterdam. De master die ze nu volgt is persuasive communication.

Doordat er thuis al jarenlang veel over politiek werd gesproken, was Malu al snel op de hoogte van de maatschappelijke ontwikkelingen en het politieke landschap. Al op de basisschool keek ze het 8-uur journaal,toch duurde het even voordat Malu haar interesse verzilverde door zich aan te melden bij een politieke partij. In 2010, tijdens de Tweede Kamer verkiezingen, sloeg de D66-vonk over op de 19-jarige Malu. ‘Het was een ijzersterke campagne’, blikt ze terug. ‘Toen wist ik dat D66 mijn partij zou worden. Ook de uitstraling van de JD vond ik heel positief. De site was helder en ook de standpunten sloten aan bij mijn denkbeelden.’

‘D66-plannen worden vaak uitgelachen, maar 10 jaar later worden ze wel ingevoerd.’

JD Amsterdam werd logischerwijs de afdeling waar Malu haar eerste ervaringen opdeed. ‘Zijn dit geen saaie types?’ vroeg ze zich af, toen ze zich meldde bij de eerste bijeenkomst. Maar binnen no time had ze in de gaten dat de Jonge Democraten helemaal geen saaie of politiek correcte mensen zijn. ‘De Jonge Democraten leerde mij dat politiek heel leuk kan zijn. Zowel de inhoud als de mensen zijn alles behalve saai. Kijk bijvoorbeeld naar het congres in Groningen, daar was een feest waar je bij binnenkomst een bak verf over je heen krijgt!’

‘Bij het feest in Groningen kregen leden een bak verf over zich heen. JD’ers zijn alles behalve saai!’

Het duurde – door haar minor in Kopenhagen – tot 2012 voordat ze zich verkiesbaar stelde voor een positie in het bestuur van de afdeling. ‘Algemeen secretaris is een rol die ongelooflijk goed bij me past, je mag je overal mee bemoeien, bent echt de spin in het web’, vertelt ze. ‘In die functie kon ik de stof vanuit mijn opleiding omzetten in de praktijk.’

De afdeling Amsterdam kreeg onder haar bestuursperiode te maken met kritiek. Het zou – volgens andere afdelingen – een enigszins arrogante en elitaire club zijn. ‘Dat snap ik heel goed’, knikt ze. ‘Amsterdam deelt vaak speldenprikjes uit, en ook op congressen profileert mijn afdeling zich sterk door bij iedere aanleiding ‘Amsterdam’ te gaan roepen.’ Volgens haar is het logisch dat Amsterdam vaak kritiek krijgt. ‘Hoge bomen vangen nou eenmaal veel wind, Amsterdam is de grootste en actiefste vereniging.’

‘Als je JD-bijeenkomsten organiseert, vergeet je eerder de frisdrank dan het bier.’

Tijdens haar periode probeerde ze om dit beeld recht te zetten. ‘En ook nu zijn er leden bezig om ervoor te zorgen dat Amsterdam dit imago kwijtraakt.’ Conflicten bij de Jonge Democraten ziet ze eigenlijk met name overdag. ‘Je ziet vaak dat het overdag flink kan clashen bij de JD’ers, dat je denkt: dit komt niet goed. Maar dan zie je ze ’s avonds weer samen pils drinken. Dat is mooi aan de Jonge Democraten!

In haar functie als secretaris Amsterdam omschrijft ze de ledenactivatie als grootste prestatie. ‘Aan het einde van het jaar zaten er bij de Algemene Leden Vergadering opeens 60 man in de zaal. Dat is wel heel mooi om te zien’, blikt ze terug. ‘Doordat wij een ongelooflijk leuk bestuur hadden en onderling veel lol maakte, straalde dit af naar de leden’, verklaart ze hun succes.

‘Stefan de Koning: Malu voelt zich 100% verantwoordelijk, en daar handelt ze ook naar.’

Andere afdelingen adviseert ze om vooral een omgeving te creëren waarin leden kunnen leren. Daarnaast vindt Malu het belangrijk dat er namens afdelingen ook introdagen worden georganiseerd. ‘De afdeling is uiteindelijk de plek waar de meeste leden terechtkomen, het is dan raar om het organiseren van intro-weekends of bijeenkomsten aan het landelijk bestuur over te laten.’

Na een jaar Amsterdam besloot ze zich kandidaat te stellen voor het landelijk bestuur. Volgens haar een logische stap. De kritiek op het vorige bestuur probeert ze te tackelen door open te staan voor feedback. ‘Niet alleen de directe feedback is belangrijk, maar ook de berichten die op de wandelgangen rondgaan. Ik probeer zo goed mogelijk te luisteren naar alles wat er speelt.’

‘Na een grote clash zie je JD’ers ’s avonds samen weer bier drinken, dat is mooi aan JD’ers.’

Inmiddels heeft ze al kunnen proeven aan het werk dat komt kijken bij dat van een algemeen secretaris. ‘In één van mijn eerste weken werd ik gebeld door de webhost. Ik snapte echt de ballen van het hele gesprek en googelde snel alle termen die hij gebruikte. Volgens mij ben ik er aardig doorheen gekomen’, lacht ze. Enkele maanden later snapt ze veel meer wat het werk van het ICT-team precies inhoudt. ‘Het is een ongelooflijk belangrijke, maar voor veel leden onzichtbare groep.’

Algemeen secretaris klinkt als een vrij vage functie. Niet voor Malu: ‘Jurjen (persvoorlichter) en Esmee (promotie) organiseren alle externe communicatie. Ik doe dat binnen de vereniging’,  vertelt ze gedecideerd. Haar doelstelling is om ervoor te zorgen dat alle commissies, werkgroepen en afdelingen op een goede manier communiceren. ‘Daar is nog wel een efficiencyslag te maken’,  vertelt ze. ‘We hebben een heel erg gelaagde organisatie. Ik zou ervoor pleiten om toe te gaan naar een plattere organisatiestructuur, dan weten de betreffende leden elkaar veel sneller te vinden.’

‘Ik zou pleiten voor een plattere organisatiestructuur.’

Het nieuwe landelijk bestuur stelt haar tevreden. ‘Alle personen zitten precies op de juiste positie. Alle bestuursleden hebben een achtergrond die past bij de functie die ze bekleden’,  vertelt ze. Ook de voorzitter van het huidige bestuur kan op haar goedkeuring rekenen. ‘Een unieke vent, die Stefan’,  stelt ze. ‘Hij kan echt álles zeggen, en komt er nog mee weg ook. Daar ben ik wel ongelooflijk jaloers op.’ Stefan speelde een belangrijke rol tijdens de eerste stappen van het nieuwe landelijk bestuur. ‘Hij nam heel sterk de regie toen, dat was lekker werken. Het schepte veel duidelijkheid naar alle nieuwe bestuursleden.’

Esmee Zandvliet: ‘Ik zie Malu als serieuze kantoormiep, maar met wijn op wordt ze net zo gek als Mart Roumen.’

De discussie in de partij wat de verhouding is tussen de Jonge Democraten en de D66, is wat haar betreft prima in de huidige vorm. ‘Eén keer in de zoveel tijd reflecteren moet voldoende zijn om de scherpte te bewaren’, relativeert ze de discussie. ‘In Amsterdam hadden we totaal geen problemen met deze relatie.’ De oud-voorzitter van de Jonge Democraten is daar de lijsttrekker van D66 tijdens de gemeenteraadsverkiezingen. ‘We kregen ook altijd veel ruimte voor onze eigen campagne en werden niet misbruikt als flyer-vee.’

Leonore: ‘Ik zie Malu als harde werker met goed gevoel voor humor en gezonde dosis zelfspot.’

Ondanks haar jonge leeftijd van 23 jaar, ligt haar toekomst  al helemaal vast. ‘Het komende jaar wil ik me inzetten voor het landelijk bestuur, vervolgens trek ik me terug en word ik JD-mastodont’,  vertelt ze met een glimlach om de mond. ‘Daarna ga ik Jonathan de Jong assisteren. Hij beloofde me dat hij later een hoge politieke functie krijgt, daar wil ik natuurlijk bij zijn!’ lacht ze, onder het genot van een witte wijn. Een zin later relativeert ze haar woorden alweer: ‘Ach, ik ben ongelooflijk slecht in plannen, weet helemaal nog niet wat ik ga doen’, besluit ze haar betoog. ‘Communicatie adviseur in de non-profit sector lijkt me wel wat.’

0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes