‘Er loopt een homo rond bij de stichting’, fluisterden collega’s

Als strandwacht kun je er prima voor uitkomen dat je homoseksueel bent, is de ervaring van Siebren Mossel.

Hij is een van de Zeeuwen die voor de PZC hun verhaal doen over hun ‘coming out’, in het kader van de Internationale Coming Out Dag, vrijdag 11 oktober. Wie aan de strandwacht denkt, heeft al snel het beeld van macho-jongens, afgetrainde blonde surfers en aantrekkelijke vrouwen: de helden van de kustlijn. Zij offeren zich de hele dag op om levens te redden, en voor de rest is het – denken velen – vooral een baan waarbij je mooi moet zijn op het strand. Iedere badgast weet waarschijnlijk dat dit een geromantiseerd beeld is, ingegeven door Amerikaanse filmproducties. De Zeeuwse strandwachters zijn vaak iets minder gepolijst, maar vervullen wel een ongelooflijk belangrijke functie aan de kustlijn. Ieder zomerseizoen zijn er vele strandwachters – gele polo, korte rode broek – in touw om het de badgasten naar hun zin te maken. Hetero’s én homo’s.

Eén van die strandwachters is Siebren Mossel (28), vanaf 2007 komt hij iedere zomer vanuit zijn woonplaats Enschede zo’n drie maanden over om aan de Zeeuwse kust te kunnen werken. Na één jaar Domburg is hij vanaf 2008 een vaste strandwacht op het strand van Dishoek. “Dat is gewoon het allerleukste team”, stelt hij. “Een mooie mix: professioneel als het moet, informeel als het kan.” Ook de coming out van de Enschedese redder baarde weinig opzien op de reddingspost. “En áls het negatief gaat worden, zal de hoofdstrandwacht altijd ingrijpen.”

Het strandleven spreekt Siebren al zijn hele leven aan. Hij werkte eerst bij een reddingsbrigade in Noord-Holland, daar leerde hij het vak. Via internet zag hij dat er in Walcheren nog ruimte was om te solliciteren op een betaalde functie. Hij belde op en kon een week later aan de slag op het Domburgse strand.

Hij sliep met andere strandwachters in een vakantiehuisje in Domburg. Zijn homoseksualiteit hield hij voor zichzelf. “Ik was op dat moment nog totaal niet bezig met jongens of met mannen, durfde het nog niet aan”, vertelt hij. “Bovendien waren de collega’s in dat huisje nogal close met elkaar. Ik lag niet helemaal goed in dat groepje.” De Tukker werd aan zijn lot overgelaten in zijn eerste periode aan de kust. “Soms ging de hoofdstrandwacht met pauze, en dan was ik de enige op het strand. Ik had natuurlijk wel ervaring met EHBO enzo, maar wist nog amper waar alles lag!”

Siebren ervoer dat het tijd was om voor zichzelf te kiezen. Een snuffelstage langs verschillende stranden bracht hem uiteindelijk in Dishoek. “Dat team was gewoon ongelooflijk leuk, ze namen zichzelf iets minder serieus, naast het werk was er ook ruimte voor een grap. Daarnaast was er – na werktijd – meer gelegenheid om met elkaar rustig een biertje te drinken. Een jaar later nodigde ik wat Twentenaren uit om ook te komen werken.”

In de eerste winter na de strandwachtperiode besloot Siebren zijn verhaal te vertellen en uit de kast te komen. Zijn mannelijke overkomen maakt dat mensen hem niet snel als homo zouden identificeren. “De meeste vrienden geloofden mij niet. Ik moest het soms wel drie of vier keer herhalen, voordat ze in de gaten hadden dat ik serieus was”, blikt hij terug. “Bij de strandwacht was het niet anders. Het duurde wel even, maar daarna ging het als een lopend vuurtje rond. Er loopt een homo rond bij de stichting, fluisterden collega’s. Maar ik had daar geen last van.”

Ondanks dat er op dat moment naar weten van Siebren niet één (van de 175) strandwachters uit de kast was gekomen, waren de reacties overwegend positief. Er werden wel veel grapjes gemaakt over homoseksualiteit. “Soms loopt er iemand met een roze zwembroek het strand op, dan word ik over de portofoon opgeroepen om toch even een inspectie te komen doen”, vertelt hij lachend. “Nee joh, homoseksualiteit is totaal geen issue aan het strand. Bovendien is er op een rustige dag niet zo heel veel om te doen, dus dan ga je met elkaar lol maken.”

Knappe jongens

Tijdens het tweede jaar van Siebren werd er een andere homo aangenomen bij de strandwacht. Hij ging werken op het strand in Domburg. “Met hem kon ik tenminste wel over knappe jongens praten, en ben ik ook een keer naar een homo-feest in Goes geweest”, vertelt hij over die bewuste strandwacht. Bij de strandwacht gingen er wel verhalen rond over Domburg en wat daar allemaal zou gebeuren op het vlak van homoseksualiteit. “Maar over het algemeen ben ik niet veel homo’s tegengekomen in Zeeland.”

De vele zomeravonden vulde hij met barbecuën op het strand, of een pilsje drinken op de camping. Ook was hij geregeld in Domburg te vinden in het voormalige Café Aloha, of Tramzicht. Tijdens de strandwachtperiode is hij vooral bezig om een leuke tijd te hebben, het scoren van jongens is niet zijn streven. “Het is eigenlijk ook wel logisch dat ik tijdens het stappen in Walcheren geen homo’s tegenkom. Als ik daar op stap ben, zien ze het van mij toch ook niet? Dat geldt ook voor andere homo’s, hoe moet ik nou weten dat ze homo zijn?!”

Onder zijn Zeeuwse collega’s ervaart hij vooral onbekendheid met homoseksuelen. Veel van zijn strandwacht-vrienden komen in het dagelijks leven amper homoseksuelen tegen. De meeste hadden het ouderwetse beeld dat homo’s altijd verwijfd zijn en vrouwelijke trekjes hebben. “Ik geloof wel dat ik dat beeld een beetje recht heb gezet bij de Dishoekse strandwacht”, vertelt hij. “Ze praten nu een stuk vrijer over homoseksualiteit en homo’s.”

De strandwacht als organisatie is volgens Siebren zeker homo-tolerant. “Ik denk dat bij ieder strand wel een hoofd strandwacht zit, die in zou grijpen op het moment dat er discriminatie is. Dat geldt voor homo’s, maar ook voor andere minderheden. Wat dat betreft is het gewoon een open en tolerante organisatie”, stelt hij. “Ik zie het feit dat er minder homo’s werken dan de zes tot tien procent in de algehele maatschappij, niet als een probleem van deze organisatie. Maar meer van de terughoudende omgeving van Walcheren en omstreken. Je kan prima homo zijn bij de Stichting.”

Inmiddels is hij al vier jaar en twee maanden gelukkig met zijn vriend Arjan. Samen betrokken ze recent een appartement in Enschede, maar zijn tweede liefde, het strand, zal daar wat Siebren betreft niet onder lijden. “Het werk voor de strandwacht is echt een hobby van me. Ik sluit zeker niet uit dat ik deze zomer enkele weken vrij neem van mijn werk om weer voor de strandwacht te komen werken”, besluit hij. “Dat werk is te mooi om zomaar op te geven.”

Mart Roumen

0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes