Broekmann: ‘Dit wordt mijn jaar!’

De openlijk homoseksuele ex-tophandballer Bernard Broekmann (26) van eredivisionist JMS HURRY-UP verhuisde van ‘zijn’ Zwartemeer naar Amsterdam om zichzelf te ontdekken. Sterker nog: De boomlange topsporter gaat morgen strijden om de titel Mister Gay Netherlands. Helden Online sprak hem over deze opmerkelijke stap.

Topsport en homoseksualiteit, vaak een combinatie die de wenkbrauwen doet fronsen. Zeker in de mannelijke teamsporten is het soms een zoektocht voordat iemand het zelfvertrouwen heeft gevonden om uit de kast te komen. Voor Bernard was het niet meer dan een noodzakelijke stap, om zijn eigen levensgeluk te vinden. Inmiddels wil hij niet alleen openlijk zichzelf kunnen zijn, maar ook veel gelijkgestemden ontmoeten en het positieve geluid door heel Nederland laten horen. Met de titel Mister Gay Netherlands hoopt hij homo’s-in-de-kast een positief voorbeeld te geven. Daarnaast wil hij vooral in de topsport meer acceptatie gaan organiseren. Toch heeft hij een flinke zoektocht achter de rug voordat hij tot deze stap kwam.

‘Leuk! Eindelijk mag ik een keer met een homo handballen’

Het begin van die zoektocht vindt plaats in de winter van 2011-2012 in Zwartemeer, het dorpje waar de handbal eredivisionist (toenmalig KREMER HURRY UP) zijn thuisbasis heeft. Bernard kon tegenover zijn teamgenoten niet langer achterwege laten dat hij op jongens viel. “Gelukkig was het één grote familie. De boodschap werd met open armen ontvangen. Teamgenoten kwamen naar me toe met reacties als ‘Ow is dat alles?! Ik dacht dat je ging vertellen dat je naar een andere club ging’, of ‘Leuk! Eindelijk mag ik een keer met een homo handballen’.”

Na het coming out-verhaal groeide het toenmalige vriendenteam van HURRY-UP dichter naar elkaar toe en werd de boomlange handballer zonder enige twijfel geaccepteerd in de groep, misschien nog wel meer dan dat daarvoor het geval was. Bernard werd mondiger en hij ging zich meer roeren in het team. Als een vis in het water. “Een wereld ging voor me open. Ik kon nu ook gewoon een vriendje krijgen!”

‘Het probleem was dat ik wilde winnnen. En om te winnen moet jeveel trainen’

Bij ieder toernooi werd hij wel weer een aantal keer herkend als ‘de homo uit de handbalwereld’. Maar eigenlijk alleen op een positieve manier. “Ik weet nog wel een leuke jongen voor jou,” zeiden de meeste spelersvrouwen als ze naast Bernard in de kantine stonden. “Op zich wel leuk, maar dat waren dan vaak types die niet echt iets voor mij waren.”

“In die periode bestond mijn leven uit gamen en handballen,” blikt hij terug. “En gelukkig waren er ook genoeg hoogtepunten, zoals het spelen van de Europacup, en het bereiken van de Benelux-finale.”

“Het probleem was dat ik wilde winnnen. En om te winnen moet je veel trainen. Maar daar knaagde het ook direct. Ik wilde liever daten en een vriendje krijgen: meer van mezelf en van anderen ontdekken. Dat viel helaas niet te regelen in Zwartemeer. Op mijn homodatingapp GrindR was de eerste homo op minimaal negen kilometer afstand. Bovendien zat er geen relatiemateriaal tussen.”

‘Ik wilde heel erg graag ‘normaal’ met en over andere homo’spraten’

In de tussentijd waren er in het team van HURRY-UP de nodige wisselingen. “De spelersgroep, die in mijn coming out-seizoen nog een vriendengroep was, werd telkens weer aangevuld met nieuwe spelers. De nieuwkomers zijn allemaal wel aardig, maar het is niet meer het ‘vriendenteam van toen’.”

“Ik wilde heel graag het stereotype doorbreken en aantonen dat ik wél een bal kan gooien en kan vangen. Maar aan de andere kant wilde ik ook mijn ontdekkingstocht in het leven beginnen.”

Hij zocht contact met andere homoseksuele sporters en meldde zich aan voor het Nederlandse handbalteam dat deelnam aan de EuroGames in Hongarije in 2012, een sporttoernooi voor (overwegend) homoseksuele spelers. “Dat was een bewuste stap. Ik wilde heel erg graag ‘normaal’ met en over andere homo’s praten. Ik ben die trip ook voor het eerst naar een homokroeg gegaan. Ik werd daar gelijk smoorverliefd verliefd. Door de afstand is dat toen niets geworden, maar het smaakte wel naar meer.”

‘Vooralsnog mis ik mijn carrière helemaal niet’

De daaropvolgende twee seizoenen wist JMS HURRY-UP Bernard te binden, doordat hij training kon gaan geven voor de jeugd ‘dat vond ik weer een uitdaging’ en er ‘ging ook veel familie handballen’. In 2014 wilde hij definitief de knoop doorhakken om te gaan stoppen, maar toen heeft de trainer nog één keer op hem ingepraat. “We weten van je wensen, maar je moet erbij blijven. Het is goed dat er een echte Zwartemeerder is, vooral voor de nieuwe jongens. En als je weg wil gaan, valt er tussentijds wel iets te regelen.”

Bernard ging schoorvoetend akkoord en bleef in de tussentijd zoeken naar een nieuwe baan. Het liefst in Amsterdam, waar hij inmiddels steeds meer contacten kreeg. Zomer 2015 hakte hij de knoop door en verhuisde hij naar Amsterdam, met wat kleine baantjes. “Ik heb na mijn middelbare school MBO Leisure and hospitality gehaald, maar geen relevante werkervaring opgebouwd. Ik werd dus afgewezen voor de banen die ik wilde. Ik moest echt op nul beginnen.”

Toch was hij verrukt met de vrijheid en de kansen die de grote stad hem bood. “Fucking vet! De stad leeft echt. Je hebt hier alles om de hoek. Een olympisch zwembad, een avondwinkel en een supermarkt. Die ook nog op zondag open is! En als je naar een homokroeg kan gaan, hoef je dat niet ver van tevoren te plannen, maar kun je gewoon binnen een half uur langsgaan. En ja. De jongens voldoen hier wel aan mijn verwachtingspatroon. Zeker. Vooralsnog mis ik mijn carrière helemaal niet.”

‘Ik ben blij en echt klaar voor een taak als ambassadeur van de gayscene’

Eén van de eerste nachten waarop hij het uitgaansleven in Amsterdam is gaan ontdekken, kwam hij laat thuis en zag hij een filmpje van gay.nl, waarin BN’ers mensen opriepen om zich te kandideren voor de Mister Gay-verkiezing. “Het voelde alsof ze het tegen mij hadden,” zegt Bernard. “Ik vond mezelf wel geschikt en schreef toen direct mijn motivatie naar de organisatoren.”

Eén van de voornaamste drijfveren is dat hij door middel van zijn uitverkiezing voor Mister Gay Netherlands een groter netwerk hoopt te krijgen in de Randstad, daarnaast wil hij heel graag die titel gebruiken om workshops te geven over homotolerantie in de (top)sport. “Ik voel het echt aan alles. Dit wordt mijn jaar!”, roept hij enthousiast uit als hij denkt aan zijn kandidatuur. “Het is een goed moment. Ik ben blij en echt klaar voor een taak als ambassadeur van de gayscene. Zeker in de sport bij GUTS (belangenorganisatie van homoskesuelen in de sport), waar ik nu ook al soms werkzaamheden voor doe. Ik wil hen nóg beter op de kaart gaan zetten.”

Morgen is het zover en zal Bernard letterlijk en figuurlijk zichzelf bloot moeten geven om de jury, bestaande uit Henny Huisman, Fred van Leer, May Day en Mounir Samuel te overtuigen van zijn inbreng als Mister Gay Netherlands. In verschillende rondes moeten kandidaten zich tonen, zowel met een motivatiespeech als in verschillende poses. “Ik heb echt zin om verrassende dingen te gaan doen op het podium,” vertelt Bernard. “Ja, ik heb wel wat plannetjes, maar kom maar langs. Dan kun je het zien.”

Tot vrijdag kunnen de stemmen van de jury online worden beïnvloed. “Maar ik ben nog steeds een Zwartemeerder die in Amsterdam woont hoor,” haast Bernard zich er achteraan te vertellen. “Ik ga niet naast mijn schoenen lopen.”

En het handbal dan?
“Ik heb een aanbieding gekregen van een eredivisionist uit Den Haag om te komen handballen. Dat is niet voor veel geld, maar het is wel een heel erg leuk team. Misschien dat ik dat alsnog wel ga doen. In de tussentijd vind ik het ook leuk om heel veel andere sporten te ontdekken. Laatst ben ik gaan volleyballen en basketballen. Ook hartstikke leuk!”

Wat adviseer je jonge homosporters die twijfelen over hun coming out?
“Ik ben zelf heel blij met mijn coming out en wil dat ook uitstralen naar mensen die twijfelen. Jongens, verspil geen onnodige jaren. Het leven is zo leuk!”

Wat wil je bereiken met je kandidatuur?
Met knipoog: “Ik zou het liefste de Barbara Barend van de handbalwereld worden. Ik heb in ieder geval al rood haar, dat scheelt.”

Stel je wint onverhoopt de verkiezing….
“Als ik win ga ik los. Nee wacht. Ik ga sowieso los. Ik denk eigenlijk niet dat ik ga winnen, maar het zou wel echt super vet zijn om de titel Mister Gay Netherlands te mogen dragen. Een kroon op mijn vrolijke ontdekkingstocht die ik nu heb ingezet. In ieder geval heb ik een Tindermatch met jurylid Fred van Leer. Ha!”

0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes