Ayla Schneiders: ‘Het moet wel van twee kanten komen’

In de rubriek ‘bierviltje tot beleid’, geeft de DEMO podium aan Jonge Democraten die zich in de afgelopen periode hebben onderscheiden. Deze DEMO is het woord aan de Utrechtse Ayla Schneiders, die op ontelbare manieren de kloof tussen burger en politiek probeert te dichten als D66-Statenlid in de provincie Utrecht. Een referendum, zoals op 6 april is maar één klein voorbeeld. Er kan veel meer, zo illustreert Ayla.

Schermafdruk 2016-04-01 07.29.15

Als boegbeeld en veel geziene gast van JD Utrecht én als frontvrouw van de JD-band JDecibel is de immer goedlachse Ayla Schneiders een bekend gezicht voor veel actieve Jonge Democraten. Ook bij D66 timmert ze aan de weg en is ze met een indrukwekkend aantal stemmen verkozen in de Provinciale Staten van Utrecht. De DEMO toog naar het Provinciehuis en tekende haar verhaal op.

De Utrechtse Ayla was al vroeg betrokken bij de wereld om haar heen. “Ik had als kind al een enorm groot gevoel met dat ik iets met de maatschappij moet”, vertelt ze. “Tel daar een grote berg energie, nieuwsgierigheid en liefde voor mensen bij op en je hebt al gauw iets dat lijkt op een politiek betrokken wezentje.”

Tijdens haar toneelopleiding meldde ze zich aan voor de Jonge Democraten. “Dat was de periode dat ik een grote fascinatie had voor de mens en zijn kunnen en onkunde. “

Haar eerste ervaring bij de Jonge Democraten vond in 2012 plaats en bestond uit een twinning naar Sint-Petersburg. Datzelfde jaar kandideerde de toen 22-jarige Ayla zich voor de functie Pers & Promotie van de JD Utrecht. Ze bewonderde het ‘Ik weet het beter’-syndroom, dat de meeste mensen om haar heen hebben. “Het was naïviteit, in combinatie met een sterke verbinding met de samenleving en een vleugje branieschopperij. Dat is een enorme kracht”, vertelt ze. “Daar moeten we grondig gebruik van maken.”

Een jaar later werd ze verkozen tot afdelingsvoorzitter en kon ze meters gaan maken. “Eerst ben je bezig met het ontdekken van je eigen ideologie en hoe daar handen en voeten aan te geven. Het is een grote clusterfuck van ideeën, bijeenkomsten en discussies. Langzaam ontwikkel je jezelf in allerlei politieke vaardigheden, draai je een keer een campagne mee en weet je waar het eigenlijk over gaat.”

Eén van de conclusies die ze trok was dat het zinvol was om samen te werken met andere politieke jongeren organisaties (PJO’s). “Ik merkte dat het best lastig was om in contact te komen met maatschappelijke organisaties, omdat ze vreesden politiek kleur te bekennen”, reflecteert ze. “We hebben toen met alle acht de PJO’s een samenwerking gesloten, waardoor we politiek neutraal wél binnen konden komen: De PolitiekFabriekUtrecht.”

Dat was het begin van de missie die voor de 23-jarige steeds helderder begon te worden. “Ik zie mezelf als een verbinder”, vertelt ze. “Dat was ook de reden dat ik interesse had in de Provinciale Staten. Ik zag mezelf juist in die tussenlaag de verbinding leggen tussen landelijke en Europese belangen en de gemeentelijke belangen.”

De timing was perfect, want in 2014 stopte ze als afdelingsvoorzitter van JD-Utrecht en startten de interne verkiezingen voor de Utrechtse Provinciale Staten. “Het is voor veel mensen een onbekende bestuurslaag. Ik dacht: ‘Daar moet ook een jongere in’”, licht ze haar kandidatuur toe.

De tijd van campaignen begon en vol enthousiasme stortte Ayla zich op de potentiële kiezers: studenten, fietsers, LHBT’ers en mensen uit haar omgeving. Positieve en negatieve ervaringen wisselden elkaar af voor de politicus-in-spé. “Een postbode riep eens toen ik aan het flyeren was: ‘Kanker D66. Die klootzak Pechtold maakt mensen dood, hij maakt ze kapot.’ Het kwam dreigend over en ik schrok intens. Toch besloot ik me over mijn angst heen te zetten: ‘Nou, dat is niet nodig. Ik loop hier vrijwillig, ben verkiesbaar en voer campagne. Ieder zijn mening’. Na een korte woordenwisseling bood hij zijn excuses aan en reed door. Een mini-overwinning.”

De campagne bleek een ongelooflijk groot succes. Terwijl ze niet de eerste vrouw op de lijst was, behaalde ze maar liefst 8125 voorkeurstemmen: daarmee werd Ayla met voorkeurstemmen verkozen in de Provincie. Het echte werk kon beginnen. “In mijn werk onderscheid ik enkele cirkels die ik graag wil betrekken. De eerste is mijn eigen achterban: de D66-, en JD-leden. Ik ben aanwezig bij ledenvergaderingen en heb samen met Susanne Schilderman (raadslid D66 Utrecht) een ‘kwartiertje van…’ bij de JD geïnitieerd. In dat kwartiertje vóór een afdelingsactiviteit geven we de leden een update over onze werkzaamheden. Daarnaast organiseer ik in mei weer een fietstocht voor alle D66-afdelingen door de provincie Utrecht; een mooie en actieve manier om de afdelingen ook de erkenning te geven voor al het werk dat ze doen.”

“De tweede cirkel bestaat uit personen en organisaties die inhoudelijk iets met mijn werk te maken hebben. In mijn geval mensen uit de culturele sector, belangenorganisaties, zoals de Fietsersbond en betrokkenen van organisaties waar de Provincie Utrecht mee samenwerkt. Ook hier probeer ik zoveel mogelijk stakeholders te betrekken bij mijn werk. Veel sleuren, bellen en langsgaan, maar uiteindelijk heb je dan wel veel personen gehoord in de beslissingen die je neemt.”

“De derde ring bestaat uit mensen die zich door jou vertegenwoordigd kunnen voelen. De jonge student, de starter, de fietser, eigenlijk de doelgroepen waarvan ik soms zou willen dat ze weten wat we aan het doen zijn in de provincie. Ik zou dolgraag een bijeenkomst organiseren met alle mensen die op mij gestemd hebben, maar hoe kom ik in contact?! Ik heb samen met Susanne studentenflyers gemaakt om ook tussentijds onze boodschap te laten horen aan onze achterban, ik heb interviews gegeven bij meerdere studentenplatforms, samen met collega Statenlid Hayat Chidi de ‘gast van de Staten’ geïnitieerd, ben bezig met de online vindbaarheid van de provincie en van mij persoonlijk: op alle terreinen probeer ik zoveel mogelijk in contact te komen met mijn achterban.”

Het is duidelijk dat de relatie met de inwoners voor het Provinciale Statenlid belangrijk is. Al hoopt ze dat het soms wat meer van beide kanten kan komen. “Van alle personen die op mij hebben gestemd, heeft niemand mij gebeld om te vragen wat ik met zijn / haar stem heb gedaan. Terwijl ik juist heel erg mijn best doe om zoveel mogelijk in contact te staan. Ik hoop van inwoners dat ze het gevoel hebben door mij vertegenwoordigd te worden. Het is retebelangrijk om je te verdiepen in wat de politiek voor jou doet of zou kunnen betekenen. Het geeft je het gevoel dat je bij machte bent en ertoe doet als inwoner.”

Op deelonderwerpen zijn mensen makkelijker te mobiliseren, erkent Ayla. “Kijk ook naar zo’n MDMJA-actie van de Jonge Democraten; ook niet-JD’ers of niet-politiek actieven willen zich daarvoor inzetten. Ik zie veel kansen in een toekomst, waarbij de politiek minder partijgerelateerd en meer onderwerpgerelateerd is.”

Voor actieve Jonge Democraten heeft de ervaren JD’er een boodschap: “Misschien moet je je niet richten op het nabootsen van een politiek partijtje. Buiten de lijntjes kleuren en actie voeren is dan moeilijker. Denk ook na over of een partij nog de juiste vorm is om een duidelijk geluid te laten horen en ga samenwerkingen niet uit de weg. Hoe kun je nou principieel weigeren samen te werken met bijvoorbeeld andere PJO’s als je nog niet eens baardgroei hebt? Betrek vooral mensen die al geïnteresseerd zijn in politiek of politieke onderwerpen bij je agenda.”

0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes