Ambassadeur

Motivatie
In de namiddag van 28 februari gaat mijn telefoon af. Het Anti Discriminatie Bureau Zeeland vraagt of ik na wil denken over de functie van ambassadeur voor LHBT-jongeren in Zeeland. Vele jaren heb ik me bezig gehouden met de acceptatie van homoseksuelen in de sport en zodoende kwamen zij ook bij mij uit. Toch was er eerst twijfel. ‘Wil ik wel bekend (blijven) staan als de homo die acceptatie komt prediken?’ was de vraag die constant door mijn hoofd joeg. Sportjournalistiek was mijn nieuwe passie en dat laat zich niet echt rijmen met de – toch wel – activistische functie van homo-ambassadeur.

Tijdens dit verzoek schoten mijn gedachten terug naar de koude winter van 2007/2008. Een onzekere jongen in het kleine dorpje ’s Heer Arendskerke besloot toen om definitief het roer om te gooien. Na een kerstvakantie, waarin het overdenken van vragen centraal stond, was er na een simpele optelsom eigenlijk maar één conclusie te trekken. Als ik niet geïnteresseerd ben in meisjes, maar wel in jongens, moet ik dus…… Ik durfde in die tijd het woord ‘homo’ niet in de mond te nemen. Ik vond het té stigmatiserend en te negatief. Misschien ook omdat ik er onbekend mee was. Mijn ouders hadden geen homo-vrienden, in het dorp en op het Goese Lyceum kende ik ze niet en ook op de voetbalclub bestond dat ‘fenomeen’ niet.

Ik was immers geen homo, maar gewoon een relaxte jongen. Mijn grootste hobby was voetbal. Tot op de minuut wist ik het laatste nieuws van Feyenoord. Daarnaast hield ik me voornamelijk bezig met mijn eigen club VVA en tussendoor trapte ik met vrienden graag een balletje tegen de muur van de plaatselijke brandweer (excuus nog voor alle keren dat we op de goot liepen). Verder speelde ik met veel plezier gitaar in wat bandjes en was ik fervent fan van Surrender. Ik leidde het leven van een ‘typische hetero-jongen’ vond ikzelf.

Dát leven rijmde zich niet met homo-zijn. Het kón gewoon niet, sterker nog: we maakten vaak grapjes over homo’s. Toch besloot ik om aan het einde van die bewuste kerstvakantie mijn stoute schoenen aan te trekken en mijn vrienden stuk voor stuk uit te nodigen op het schoolplein van het Schengehof. Ik herinner me vooral het onweer en de keiharde regen. Mijn hartslag was hoger dan die van Usain Bolt na zijn succesnummer. Toch kon ik het niet: vertellen dat ik homo was, vandaar dat ik – nogal hypocriet – vertelde dat ik ‘op jongens viel.’ Het hoge woord was eruit en de reacties alleen maar positief. Veel vrienden vonden het eigenlijk wel cool om een homo-vriend te hebben. Het was ‘weer eens wat anders.’

Als ik terugkijk op die periode was het één groot circus. Homo’s zijn net zo divers als hetero’s. Hooligans, rappers, boeren, profvoetballers, Zeeuwen. In iedere groep zijn er homoseksuelen. De vraag is alleen, hoe ga je ermee om? Verstop je die gevoelens, omdat je jezelf hetero voelt? Of ga je juist ontdekken? Ik koos na vakantielange overpeinzingen voor het laatste, en dat kan ik iedereen aanbevelen.

De hele cyclus van nieuwsgierigheid, op reis gaan, verkennen en ontdekken vindt tegenwoordig in Zeeland niet meer plaats op grote zeeën, maar in het sociale verkeer. Je zou de Zeeuwse homo-jongeren, die openlijk voor hun homoseksualiteit uitkomen, met wat fantasie de nieuwe zeevaarders kunnen noemen. Iedereen vindt zijn eigen weg naar geluk, ondersteund door een portie nieuwsgierigheid en eerdere verhalen. Ik, als naïeve 17-jarige jongen, kende het fenomeen ‘homo-zijn’ niet, wist er niets van af. De eerdere verhalen bestonden in mijn context niet. Toch had ik in die tijd graag een referentiekader gehad: iemand in mijn omgeving die mij wegwijs kon maken en antwoorden had op mijn vragen. Een ervaren zeevaarder die wist waar de zandbanken lagen, maar ook waar ik het meeste kon zien en ontdekken. Een rolmodel met wie ik mij zou kunnen identificeren had mij verder kunnen helpen. Eigenlijk had ik iemand nodig als mezelf….

Dat schoot door mij heen toen ik de telefoon had neergelegd. Waarom zou iemand anders die rol moeten pakken, terwijl ik er zélf behoefte aan zou hebben gehad? Het is onzin om te denken dat acceptatie vanzelf gaat, daar zijn mensen voor nodig die hier ervaring mee hebben. Die weten hoe het is om het hele proces van een ‘zeevaarder’ mee te maken. Met dit in mijn achterhoofd besefte ik hoe hypocriet mijn eerdere twijfel was. Natúúrlijk wil ik me inzetten om bij te dragen aan de acceptatie van homoseksuelen in Zeeland. Ik hoop jongeren te kunnen inspireren hun eigen weg te volgen, hoe lastig dat soms ook is. Er zijn vele barrières en vooroordelen. Wie anders dan ikzelf – die ze zelf óók had – kan dat beamen. Samen met het Anti Discriminatie Bureau Zeeland wil ik de nieuwe Zeeuwse helden wegwijs maken. Komende jaren gaan we daar flink mee aan de slag. Jullie horen van me.

Eerdere uitlatingen in media omtrent homoseksualiteit

2010-06-09 (Sp!ts), tijdens meevaren op ministerie-boot Gaypride (quote)

2010-03-01 (Gaykrant), verhaal over onderzoek / ambassadeurschap (interview)

2012-10-11 (Metro), over coming out in voetbalteam (voorpagina, interview)

2013-08-20 (Omroep Zeeland), over serie in de Zeeuwse krant PZC (radio & televisie)

2013-10-11 (Omroep Zeeland), over homo-ambassadeurschap Zeeland (radio)

2013-11-28 (NTR), over homo-acceptatie in de sport, bij HSV Heiloo (televisie)

2014-03-13 Opening tentoonstelling ‘Wij Zijn Er!’ (Website)

SONY DSC
Opening ‘Wij Zijn Er’, met wethouder De Pooter (PvdA Goes)
S
Tentoonstelling ‘Wij Zijn Er’, met portretten die eerder in de PZC verschenen

 

Eén gedachte over “Ambassadeur

  1. Vlakke show ja. Die Plasterk is niet interessant goeeng en tevens te ‘lief’ om flink aan te pakken. Kan je weinig mee. Rene’tje kon er ook weinig mee. Maargoed, kan gebeuren. Blijft een topshow natuurlijk. Gaat toch wel een beetje irritant worden hoe de PVV wordt weggezet als een soort gekke nazipartij. Vooral door Johan. Als je dat al denkt, kan je het beter voor je houden. Immers, VI Oranje zou moeten beseffen dat onder haar kijkers relatief veel blanke PVV-stemmers zitten. En die zet Johan daarmee dus ook weg als een stel debielen.Is ook raar. Aan de ene kant kritiek hebben op Marokkanen en teveel geld naar Europa, terwijl de partij die de meest strenge regels wilt voor immigratie, en het meest euroskeptisch is, belachelijk wordt gemaakt. Enniewee, maakt niet uit die politieke voorkeur, maar is onterecht en strategisch gezien zeker niet slim, om de PVV steeds als enige uit te lichten als een of andere extreme partij voor debielen. Dat heeft politiek correcte gedoe in de media heeft Peter R. de Vries ook veel kijkers gekost.Maargoed, blijft een unieke topshow, die zulke kleine onvolkomenheden (volgens mijn bescheiden meninkje dan) makkelijk kan hebben! Gr., Erik.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.